تعریف استارتاپ

استارتاپ یک شرکت جوان است که به منظور توسعه یک محصول یا خدمات بی نظیر و معرفی آن به بازار، توسط یک یا چند کارآفرین تأسیس شده است. همچنین میتوان گفت بعضی افراد استارتاپ را یک فرهنگی نو برای بیان اندیشه‌ های نو و ایجاد خلاقیت میدانند؛ که هدف آن برطرف کردن مشکلات موجود میباشد.

تاریخچه استارتاپ در ایران

تاریخچه‌ ی استارتاپ‌ های معروفی که همه با آنها سر و کار داریم و اکثراً در حوزه فناوری اطلاعات (IT) فعالیت میکنند حداکثر به ۸ تا ۱۰ سال گذشته بر میگردد. اما اکوسیستم کارآفرینی و استارتاپی ایران پیشینه قدیمی‌ تری دارد و فعالیت آن به دهه ۷۰ بر میگردد. طرح پدید آوردن شرکت‌ های سرمایه‌ گذاری خطرپذیر برای اولین بار در شرکت‌ هایی نظیر سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران و اسپانسر پروژه‌ های نوپا مانند مرکز صنایع نوین شکل گرفت.

اولین شرکت‌ های پدید آمده در حوزه فناوری ارتباطات (Communication Technology) و مخابرات بودند و بخشی از زیرساخت‌ های مخابراتی ایران در دهه ۷۰ و ۸۰ توسط این شرکت‌ ها به وجود آمدند. مخابرات و بایو تکنولوژی دو حوزه‌ی اصلی کسب و کار در زمینه نوآوری بودند که بعد از جنگ بر اساس نیازهای کشور شکل گرفتند. در آن زمان ادبیات استارتاپ هنوز مفهومی نداشت. در اوایل دهه ۹۰ با به وجود آمدن مراکز رشد و شتاب‌ دهنده‌ ها در کنار دانشگاه‌ ها، تیم‌ های مختلفی پدید آمدند که منجر به رشد نیروی انسانی اکوسیستم استارتاپی ایران شدند.

جایگاه نوآوری در استارتاپ‌ ها

استارتاپ ها، معمولا حول ایده های نوآورانه و خلاقانه بنا میشوند. در واقع فرد یا افرادی خوشفکر، با ایده های نو، در جستجوی روش هایی برای کسب درآمد از آن ایده و تولید انبوه محصولات یا خدمات مبتنی بر آن ایده هستند. نوآوری در استارتاپ ها، به شکل نوآوری در بازار یا نوآوری در محصولات و خدمات خود را نشان میدهد.

انواع استارتاپ

براساس گفته استیو بلنک پنج نوع استارتاپ موفق وجود دارند، که عبارتند از:

• استارتاپ سبک زندگی
• کسب و کارهای کوچک
• استارتاپ‌ های گسترش پذیر
• استارتاپ های اجتماعی
• استارتاپ‌ هایی که طراحی شده‌ اند به سرعت فروخته شوند

استارتاپ به سبک زندگی از انواع استارتاپ‌ هایی است که به زندگی روزمره مربوط میباشد. برای مثال شخصی یک ماشین برقی جهت تفریح خود در پارک دارد، اما با گرفتن مبلغی از دیگران ماشین برقی خود را کرایه میدهد و با این کار میتواند ماشین خود را در یک سطح بالا نگه دارد.

کسب و کارهای کوچک معمولا توسط یک خانواده اداره میشوند، که به منظور تامین مخارج خانواده به وجود آمده‌ اند.

استارتاپ های گسترش پذیر سود و بازدهی بیشتری نسبت به بقیه استارتاپ ها دارند، که به صورت خوشه های نو آور و خلاق یک گروه را تشکیل میدهند و همچنین میتوان گفت در این گروه‌ ها چند ایده خوب باعث به وجود آمدن یک ایده ناب میشود.

جالب است بدانید که در استارتاپ‌های اجتماعی فقط کسب و کار مد نظر نیست و بیشتر به دنبال تبدیل دنیا به مکانی بهتر برای انسان‌ ها میباشند.

همچنین میتوان گفت برای مثال در حوزه مسکن از استارتاپ‌ هایی که طراحی شده اند تا به سرعت فروخته شوند استفاده میکنند. در حوزه مسکن یک سری استارتاپ‌ هایی برای حل مشکل بنگاه‌ های املاک با سرعت زیاد شکل میگیرند، که میتوان گفت هدف آنها فقط فروش این استارتاپ‌ ها برای شرکت‌ های بزرگ است.

چه زمانی یک شرکت دیگر استارتاپ محسوب نمیشود؟

چند عامل وجود دارد که مرز میان یک شرکت جا افتاده و یک شرکت استارتاپی را مشخص میکنند. شرکت‌ هایی مثل گوگل، متا، آمازون و ایکس کارشان را به‌ عنوان استارتاپ های نوآوری آغاز کردند که چشم‌انداز صنایع مختلف را تغییر دادند. این همان کاری است که استارتاپ ها قرار است انجام دهند، توجه دادن به آنچه بیشتر میتوان تأمین کرد، پر کردن شکاف‌ های موجود در بازارهای فعلی و متحول کردن بازارهای سنتی. اما زمانی هست که این استارتاپ ها تا حد امکان شکوفا میشوند و در همین زمان است که عنوان استارتاپ را رها میکنند.

طرز فکر استارتاپی

از آنجایی که همواره شرکت های بزرگ و جا افتاده، توسط شرکت های نوپا مورد تهدید قرار میگیرد و اغلب از بین میروند، این شرکت های بزرگ به محض اینکه خود را در معرض خطر ببینند، تلاش میکنند تا جلوی این خطر را با راه اندازی یک واحد جدید در درون یا بیرون مجموعه خود بگیرند. از آنجایی که معمولا، واحدهای کوچکتر، چابکتر از سازمان ها و شرکت های بزرگ هستند، این راه، راه مناسبی خواهد بود تا این غول های بزرگ بتوانند اینترسی بالا و تنبلی خود را به کمک واحد های کوچک و چابک، کمتر کنند. به همین دلیل، اغلب شرکت های بزرگ، به این نوع طرز فکر استارتاپی پر و بال میدهند و کارکنانشان را تشویق میکنند مانند اعضای یک تیم استارتاپی کار و فکر کنند.